Het schoonheidsideaal verandert. Dat is niets nieuws : door de eeuwen heen is dat altijd het geval geweest. Waren in de 16e eeuw de voluptueuze vormen van de Rubensvrouw het ideaal, in de swinging sixties functioneerde het Londense superslanke fotomodel Twiggy als rolmodel, terwijl in 2019 juist weer de “curvy types” goed in de markt liggen.

Wel nieuw is de snelheid waarmee deze verandering plaatsvindt. Kon een schoonheidsideaal in vroeger tijden rustig een eeuw of wat mee, vandaag de dag is tien jaar al een heel lange tijd.

Om die reden maak ik me soms wat zorgen over de verlangens van twintigers en dertigers : lippen zoals men die bij vissen ziet, en billen a la Kim Kardashian, “breaking the internet” met een foto van een wijnglas, balancerend op haar blote, sterk naar achteren uitdijende, derriere. Of een neusje als Ivanka Trump, klein en fijn, maar lang niet in ieders gezicht passend.

Ook veertigers en vijftigers baren me zorgen, wanneer ze doorschieten om het vetverlies in hun gezicht, dat nu eenmaal vanaf het dertigste jaar plaatsvindt, te compenseren. 

Het is de waan van de dag die deze trends bepaalt ; het zijn hypes die na een paar jaar weer overwaaien.

Laten we even stilstaan bij de risico’s die deze verlangens met zich mee brengen.

Meisjes van rond de twintig die hun lippen willen laten vergroten hebben het geld er vaak niet voor, maar wel een sterk verlangen naar die, in hun ogen, supersensuele mond. Dan blijft je maar een ding over : je wenden tot een arts, die de behandeling “voor een prikkie” doet. Dat zijn artsen met weinig ervaring, weinig finesse, weinig scrupules en veel haast, want alleen door de boel af te raffelen kan er genoeg omzet worden gedraaid om de lage prijs goed te maken. Natuurlijk worden er ook inferieure materialen gebruikt en is verdoving er meestal niet bij (kost tijd en geld). Het gevolg : lippen die wel groot zijn, maar grof en onregelmatig van vorm, met ophopingen waar het materiaal niet goed verdeeld werd. Infecties zijn bij deze artsen ook geen zeldzaamheid …

Billen kunnen worden vergroot met eigen vet (lipofilling), maar ook door middel van silicone-protheses, ingebracht onder de bilspieren. Met die protheses kunnen billen in een klap fors worden vergroot, maar de risico’s zijn ook navenant : de protheses kunnen verschuiven (waardoor je ziet zitten bij lopen, en de billen een uiterst curieuze vorm krijgen) en ze kunnen gaan drukken op bepaalde zenuwen, met pijn in billen en benen tot gevolg. Nog los van het feit dat het niet echt lekker zit op een prothese …

Een neuscorrectie is een lastige ingreep, omdat het kraakbeen, waar de neus deels uit bestaat, enigszins onvoorspelbaar weefsel is, en littekens na de ingreep de neus behoorlijk kunnen deformeren. Een gespecialiseerde plastisch chirurg/KNO chirurg is dus een must, maar Michael Jackson leverde het bewijs dat je zelfs dan nog de mist in kunt gaan …

Bij de zogenaamde “liquid facelift” worden vele cc’s filler in een keer ingespoten om wangen, jukbeenderen en kaaklijn weer het volume terug te geven, dat door het ouder worden is verloren gegaan. De bedoeling is om tevens rimpels te doen verdwijnen en de huid weer wat te verstrakken. Maar dat men daarin doorschiet bewijzen de Broer Konijn-achtige gezichten, die men regelmatig bij wat oudere Hollywood-sterren kan spotten.

Natuurlijk willen we er allemaal goed uitzien. Maar waar gaat het nou eigenlijk om ? Niet om extreme lippen, borsten of billen. Niet om volledig strak en rimpelloos te zijn. Het gaat erom dat je er goed uitziet !

Je ziet er goed uit als je natuurlijk en fris oogt. En als je dicht bij jezelf blijft.

Dat bereik je door weinig te doen : een beetje botox, wat fillers, geen extreme chirurgie.

Ook in mijn vak is een belangrijke stelregel : less is more !

Robert Schoemacher, cosmetisch arts