”Kom mee”, zei de verschijning. Ik knipperde met mijn ogen. Had ik ’t wel goed gezien ? Er stond een bleke jongeman naast mijn bed. Voor ik kon protesteren had hij mijn hand gepakt. Op hetzelfde moment verdween de slaapkamer. We bevonden ons in mijn studentenflat, en ik zag mijzelf zitten, 21 jaar oud. Ik was in een verhitte discussie verwikkeld met mijn vriendin, die wilde dat ik met haar en haar ouders Kerstmis ging vieren. Mijn jongere ik zei echter dat ik geen tijd had voor die flauwekul, dat ik een tentamen moest halen. De bleke jongeling kneep in m’n hand, en ik was weer terug in mijn slaapkamer.

Ik lag nog na te trillen van de schrik, toen de volgende geest zich aandiende. Hij had zwarte kringen onder de ogen, die geaccentueerd werden door de spierwitte jas die hij droeg. Ook hij pakte mijn hand, en opnieuw verdween de slaapkamer. Ik bevond me in mijn spreekkamer, waar ik mezelf op kerstavond zag telefoneren met mijn vrouw. Ik zei dat ik nog wel een paar uur bezig was, omdat ik zoveel werk had liggen. “Workaholic, hè!”, zei de geest spottend. Een flits en ik lag weer naast mijn vrouw in bed.

KerstboomAngstig keek ik om mij heen. En daar trad uit de schaduw de derde gestalte. Hij had een zwarte mantel aan, en zijn gezicht was verborgen door een donkere kap. Zijn hand voelde ijskoud in de mijne. De slaapkamer verdween weer. We bevonden ons in een huiskamer. Een kalender aan de muur liet zien dat we in het jaar 2014 waren aangeland. Mijn vrouw Claudia, zoon Moos en dochter Livia zaten rond een kerstboom. “Hartinfarct en zo jong nog”, mompelde Claudia. Ze huilde zachtjes.

Ik gilde. “Heb je een nachtmerrie gehad”, vroeg Claudia bezorgd. Ik glimlachte, en omhelsde haar. Dit jaar wordt er niet gewerkt met Kerstmis!

Robert Schoemacher, cosmetisch arts